زندگی دایره است ، مرکزش صفر بزرگ

          و منم داخل آن ، و تویی نیز چو من

                    و من و تو با هم ، می توانیم که از صفر بسازیم عددی

                              و به اندازه ی اندازه ی خود حجم این دایره را بیش کنیم

                                        گرچه صفریم ولی ، گسترش خویش کنیم

                                                   پس اگر من به تو یاری نکنم و تو مانی بی من

                                                              یا بمانم بی تو ،  آسمان بی کس و بی مهر شود

                                                                         دایره خالی و بی مصرف و خود صفر شود .

شاعر این شعر زیبا جناب آقای بهزاد اخگر هستند .

تو می آیی ، می دانم که می آیی ...

تو را دیشب من از لحن عجیب بغض هایم خوب فهمیدم ...

تو را بی وقفه از باران پاک چشم هایم ، سیر نوشیدم .

تو می آیی ، می دانم که می آیی ...

و بر ابهام یک بودن ، نگین آبی احساس می بندی ، و از تکرار پوچ لحظه های سرد تنهایی ،

مرا بر نبض پرکار شکفتن می نشانی ...

تو می آیی ... خوب می دانم

که پروانه نشانت را میان قاصدک ها دید ، میان قاصدک هایی که از من تا نهایت دور می شد .

تو می آیی و من را از نگاه سرد آیینه ، شبیه دختری از جنس یک پرواز ...

میان گرمی دستان پرمهرت ، دوباره بازمی گیری .

تو می آیی و من این را ... شبیه حجم یک بوییدن مطبوع از آواز اقای های سرگردان !

شبیه یک قنوت سبز نیلوفر میان برکه ای عریان ، دوباره ،خوب فهمیدم .

تو می آیی ... می دانم ، خوب می دانم که می آیی .

و من را ، در حریم امن چشمانت ، به آرامش ، به فردایی پر از شوق و تپش هایی مقدس می رسانی !

تو می آیی ، خوب می دانم که می آیی ....

برگرفته از مجله ی موفقیت

خداوندگارا !!

برای امروز به من عزت و کرامت عطا فرما .

نه برای ابد ، نه برای هفته ی آینده ، نه برای فردا ، تنها برای امروز .

اندیشه های مرا جهت بخش و هدایت کن و آنها را قدرت و قوت عطا کن .

امور زندگی ام را هدایت کن و جهت بخش و آنها را رونق عطا فرما .

آن چه می گویم به سمت و سویی درست هدایت کن و به آن ها نیز عزت و کرامت عطا فرما .

تنها برای امروز و فقط امروز هدیه ای از شکوه می خواهم که از حضور تو سرچشمه گیرد .

ای خدا !!

برای امروز و فقط امروز مرا امکان بده تا در سلامت ، مهرورزی و کرامت و نیک بختی زندگی کنم ،

سعادتی که ضعف های مرا بیش تر و بیش تر شبیه تو گرداند .

این متن برگرفته از کتاب " گفتگوی یک زن با خدا " اثر " مارجوری هلمز "

کسی که طعم زبان عسل نمی فهمد

تو هر چه هم که بخوانی غزل نمی فهمد

حکایت نرود میخ آهنین در سنگ

نگو به سنگ که ضرب المثل نمی فهمد

کسی که صنعت تشبیه را نمی داند

رکوع ماه و طواف زحل نمی فهمد

میان آب شانه و گیسو

لطیفه ایست که آن را کچل نمی فهمد

حدیث شعر به پایان می رسد اما

هزار حیف که این را اجل نمی فهمد

شاعر این شعر زیبا از اهالی تربت جام هستند . .