شیون فرو نشست
 نامم بر روی سنگ کهنه ای حک گشته بود
 و روز تولدم
من بازگشته بودم
 اینک از شهر آینه ها باز گشته ام
 با عصر دوستی
 و تا پر به خون نشسته تیری از طلای ناب
 می پرسم
این تیر
 که در لای کتف من نشسته بسنگر
 اینگونه پر شکوه
آیا به اختیار در دام این مدار افتاده است
 وین درد جانگزای را باید همیشه تحمل کرد ؟
گفتند :
وین زخم چندان عمیق نیست
 صدای تقه چکش بر روی میز
 محکمه پایان یافت
 آن لحظه بود که دانستم
 هرگز نبوده مرگ نقطه مختوم زندگی

شعری زیبا از نصرت رحمانی

شعر : حسین پناهی